Son zamanlarda öylesine kendi kendimle konuşur oldum ki.Arasıra dışarıya çıkıp insanlarla konuşmasam(şunun fiyatı nedir?,şu ileriden sağa dönün yol boyunca gidin vs gibi temel ihtiyaçlara yönelik ya da rastlantı sonucu önüme çıkan diyaloglar.)
Yalnızlık ne hikmetse çoğu zaman hoşuma gidiyor ama bazen de başağrılarımı tetikleyecek şekilde canımı sıkıyor.Yalnız kalmak istemezsem çok kolay bu can sıkıcı ki bu bazen oluyor,durumdan kurtulabilirim.Yine de bunu bile bile,asosyallik ne kadar doğru bu duruma bilemiyorum ama,asosyal olma yolunda ilerlediğimi hissedebiliyorum.Uzunca süredir yalnızlığı hayatıma kattım ve bazen ben onun önünde bazen de(ne yazık ki) ben onun önünde ilerliyoruz.
Özellikle dikkatimi çeken konulardan birtanesi insan yalnız kaldığında fizikselliği daha az umursuyor ve düşünmeye daha çok ihtiyaç duyuyor.Ama bu düşünür hal bazen içinden çıkılmaz sorular doğuruyor ve bu soruları cevaplayabilmek için yeniden yeniden düşünüyor...
Etiketler: Birşey yazmak istiyorum